Glastonbury 2025. Thuis.

Listen. Accept. Admire. Model. Bless. Een weekend weg met de Engelse middenstand? Een therapeutisch weekendje microdoseren? Een weekend waarin 6 nuchtere Dutchies Olivier Rodriguez haarzelf neer zien zetten als superster? Who the f*ck is Charli XCX? Een weekend waarin Australia Sunday volledig weet te overtuigen? Een weekend waarin we leren hoe goeie crowd control en informatie vooraf ervoor kunnen zorgen dat zelfs de normaal snel overprikkelde nachtburgemeester zich bijna geen enkel moment oncomfortabel voelt in de grote menigte? Are we cookin? Een weekend waar 6 mates het niet droog weet te houden bij Lewis Capaldi? Een weekend waarin we leren dat het festival niet Glastonberrie maar Glastonbury heet? Een weekend waar we een heel ander beeld te zien krijgen van Greenpeace? Fight for your right to protest. Jungle is not massive. Een weekend waarin scheppen een heel andere betekenis krijgt? Een weekend waar debutant Stijn laat zien dat ie uit het juiste hout gesneden is? Die pitch voor het matje is je vergeven mate! Een weekend waarin het voelt alsof 6 mates de uitverkorene zijn om vanuit het vaste land de oversteek te maken naar the farm? Waar begin je in hemelsnaam een verslag van zo’n droomweekend waar 6 mates thuiskomen in de koortsdroom genaamd Glastonbury 2025, ook wel THUIS? Door te doen waar het voor de nachtburgemeester allemaal om begonnen is met het schrijven van deze verslagen. Het van je af schrijven van een gevoel dat de nachtburgemeester beter op papier onder woorden kan brengen en zo dat gevoel van zich af kan schrijven. Want als 1 ding weer duidelijk is geworden dit weekend is dat zo’n weekend zoveel emoties aan de oppervlakte brengt wat het in het moment niet altijd makkelijk maakt waar de emoties vandaan komen en hoe ze te plaatsen? De lijn tussen bewondering en fascinatie kan soms een dunne lijn zijn, toch Pep? Dat nog duizend momenten meer niet in dit verslag zullen komen, is een gegeven. Maar weet beste mates, dat de nachtburgemeester dit avontuur met niemand liever dan jullie had willen ervaren! Gezellig cluppie mates!

Oke, dat gevoel van Glasto 25 dus. Love. Peace and Mates.

Spanning. Alles is weer nieuw en dat maakt dat veel momenten in de voorbereiding en op de heenreis spannend zijn. Hebben we alles gepakt, voldoende wekkers gezet, gaan we het 5 dagen volhouden met meer dan 200k mensen, hoe groot zullen de afstanden zijn tussen de stages, wat als de tickets niet werken, zullen we dichtbij de Worthy View camping kunnen parkeren, wie zijn de TBA’s op de timetable, gaat de nachtburgemeester het lukken om zich te conformeren aan de groep om zo een heerlijk weekend te hebben met 6 mates? Wat als toch weer die drang en aantrekkingskracht zo sterk wordt dat ie iets wil zien, maar de rest van de groep dat niet perse wil? Wat als ie ziek wordt voor het weekend van z’n dromen? Kuch Kuch, oh nee daar gaan we?! Spanning overheerst voor het weekend, al hoewel het ook verfrissend is om alles weer voor de eerste keer te ervaren, maakt dat het voor de nachtburgemeester ook nogal spannend. Idealiter weet de nachtburgemeester waar ie aan toe is zodat ie in die duidelijkheid en structuur nieuwe muziek kan ontdekken, structuur geeft de nachtburgemeester vrijheid. Al met al, verloopt alles soepel op de reis heen, met hier en daar wat kleine frustraties waarover later meer, maar we komen aan rond 18 uur op de Worthy View camping! Cheers mates!

Verwondering. What a Worthy View als we woensdagavond vanaf de heuvel naar beneden lopen het terrein op. Hier rechts de stonecircle, daar links de tipivillage en zie je dat? Het is gewoon niet mogelijk om het gehele terrein vanaf de heuvel op 1 foto te krijgen. Verwondering omschrijft het weekend misschien wel het beste, verwondering over het terrein als we woensdagavond over het terrein struinen, elk stukje gebied loop je weer een andere wereld in, het gehele weekend is er op elk stukje van het terrein wel wat te doen, of het nu muziek is, ‘slechte’ circusacts, overprikkelende massages in the healing field. Door die verschillende werelden raak je minder snel overprikkeld door de grote massa mensen en kun je jezelf heerlijk anoniem door de menigte begeven. Verwondering ook zodra op woensdagavond al de rij is te zien bij de meatrack en NYC downlow, dat is mogelijk het enige puntje van FOMO van dit weekend, het niet gezien hebben van het gaygedeelte van Glasto waar de nachtburgemeester als househead z’n lol op had kunnen doen in de NYC downlow. No phones on the dancefloor, de CFO van H\\\N. kijkt trots naar het bord dat daar buiten bij de meatrack staat. Verwondering omschrijft pas echt goed het moment zodra we met 6 mates voelen dat Glasto echt begonnen is als Lewis Capalid als goed bewaard geheim na 2 jaar podiumafwezigheid de Pyramid stage betreedt. 100k man zingt vanaf de eerste noot alles mee wat er zelfs toe leidt dat fenomeen mister edel het niet droog houdt, WE ZIJN OP GLASTO MATES! Verwondering ook om hoe Olivier Rodriquez haar mannetje staat op 22 jarige leeftijd tijdens de afsluiting van de Pyramid, verwondering om op elk stukje terrein toch weer iets nieuws tegen te komen wat je de dag ervoor niet had gezien, verwondering hoe goeie crowd control en het afsluiten van area’s ervoor zorgt dat ook bij volle stages je toch altijd ruimte hebt om te bewegen en mee te krijgen wat er gebeurt op het podium, Nederlandse festivals, are you watching? Verwondering hoe mooi de firefly show is als we van Charli naar the Park lopen. Wat een onontdekte parel is de firefly toch, ben je wel op Glasto geweest als je de firefly show niet gezien hebt? Verwondering hoe 6 mates, op een aantal kleine sidequests na, toch het hele weekend samen beleven om zo onder andere een bijstergoeie Maribou State, Jamie Cullum, Royel Otis en Parcels te zien schitteren en zichzelf volledig op de kaart zetten, voor zover ze dat nog niet stonden uiteraard. Maribou State headlining Best Kept 2026?? Maar van verwondering is het een dunne lijn naar fascinatie.

Fascinatie. Fascinerend hoe opperei pep de band bij de eitjes op het spel zet door zich uit te laten over de kledingkeuze van zijn mede-eitjes. Met name de manier waarop de weekenddebutant Stijn wordt aangepakt zo vroeg in het weekend is hard te noemen. De rest van het weekend horen we vaak; ‘Pep, kan dit’? ‘Blauw op blauw? Weet je het zeker?’ Fascinatie bestaat er ook bij de Britten over de microdosering van de Dutchies, ‘is dat voor therapeutische doeleinden?’ Maar in alle eerlijkheid is het uiteraard pas fascinerend wanneer de Britten scheppen in het bijzijn van hun EIGEN kinderen. Fascinerend sowieso hoeveel families er rond lopen dit weekend, fascinerend is vervolgens ook hoe weinig Britten van gehoorbescherming hebben gehoord. Fascinerend hoe snel de Dome Home wordt. Fascinerende medelijden ook met vrouwen die dit weekend het hele weekend onder deze omstandigheden naar de wc moeten, fascinerend ook dat het schijnt dat de wc situatie nog goed geregeld was dit weekend. Fascinerend ook hoe sommige artiesten er vanaf liggen terwijl ze nog aan het werk zijn, 1! 2! 3! 4! AM KRU! Fascinerend hoe oud we zijn geworden bij het zien van de headline show van Charli XCX, dit is niet onze headliner.

Helderheid. YES I AM SINGLE, I HAVE TO EAT NOW. Een klein moment van verstandsverbijstering donderdagavond en prachtige gospelachtige uitvoering van Pulp’s Got To Have leiden er toch wel toe dat het de nachtburgemeester allemaal heel helder wordt waar ie zich vanaf nu echt op moet gaan focussen om die sociale angst te gaan overwinnen. De nachtburgemeester is lang een solist geweest, en zal dat altijd ook een beetje blijven (‘Boys, ik ben toch even naar Pulp’ soms is de drang te sterk’), maar omdat de nachtburgemeester die periode achter zich heeft gelaten, goed weet wie ie is en wat ie belangrijk vindt in het leven, voelt ie nogal sterk dat het tijd is om zichzelf open te stellen voor een relatie. Om überhaupt daar te komen, moet er wel nog het een en ander gebeuren, wat erop neerkomt dat ie het gewoon moet gaan doen en aan de slag moet. Vaak analyseert dat koppie alles volledig kapot waardoor de nachtburgemeester het zo groot maakt voor zichzelf met als gevolg dat ie dan toch maar in de comfortzone blijft zitten. De nachtburgemeester hoopt dat dit al als een kleine mentale stok achter de deur zal gaan fungeren, door dit hier zo op te schrijven.

Frustratie ‘Hello, we are camping at the Worthy View Campsite, but we have public parking’ Yeah, it’s fine, go on’. Als we die vrijwilliger nog eens tegenkomen, dan is ie nog niet jarig. Het gevolg van die opmerking is namelijk dat Team Eitjes on Tour uiteindelijk op de meest ongunstige parkeerplek komt te staan om de Worthy View campsite te bereiken. Frustratie alom als niemand aan deze kant van de site weet waar de Worthy View campsite is, frustratie als de voorste wieltjes van de bolderkar het begeven. ‘Als je denkt dat je moe bent, zit je pas op 40%’ blijf dat tegen jezelf zeggen peppie, almost there mate.

Dankbaarheid. Gekscherend roept de nachtburgemeester nog op woensdag dat dit een weekend of dreams wordt, maar als hij zondagmiddag struinend over het terrein nogmaals alles in zich opneemt, schiet ie een klein beetje vol. Wat een droom! Een droomterrein, allemaal kleine droomwerelden, droomweekend met 6 mates, oy oy oy. Dankbaarheid is het enige juiste woord die Glasto 25 het beste kan omschrijven. Ja, je mist een rib na dit weekend, die hangt waarschijnlijk in de meatrack, ja de wc’s kunnen schoner, ja het is ver lopen van de Woodsies naar de ESC, ja het was druk in de Luna op donderdagavond, oy oy oy, maar ja ook elke keuze die de 6 mates maakte op donderdagavond was de juiste en ja ook al leek het er donderdag al snel op dat de 6 mates uiteindelijk individueel het weekend zouden eindigen, was het tegendeel juist waar. 6 mates waren THUIS op de Worthy Farm.  Mates, het verslag had 3 minstens drie pagina’s langer kunnen worden, we zijn helaas niet allemaal woordkunstenaars. De nachtburgemeester heeft dit keer voor de epistelvorm gekozen en zou graag willen eindigen met een klein emotioneel slotwoord als ie de juiste woorden weet te vinden;

Glastonbury was al een droom sinds dat de nachtburgemeester een kleine 15 jaar geleden U2 zag headlinen op de Pyramid stage en niet kon bevatten wat ie zag. Op dit moment is de nachtburgemeester nog steeds alles aan het verwerken van het weekend, maar voelt ie een enorme mix van euforie en dankbaarheid dat ie dat met deze mates heeft kunnen delen, hetgeen waar nog tot in den treure op terug gekeken zal gaan worden, THANK YOU MATES!