WHAT WOULD YOU DO WITHOUT MUSIC? WHERE WOULD YOU BE WITHOUT A SOOOOONGGG? I DON’T KNOW, I DON’T KNOW! – Kaidi Thatham gooit z’n hele hebben en houwen (en dat is nogal wat) nogmaals in de muziek, pakt de microfoon; Sassy 2 hours is too short man, 2 hours is to short! Al hoewel we hooguit 20/30 minuten de set van Sassy J en Kaidi Thatham zullen bijwonen, typeert dit moment het weekend voor de nachtburgemeester. Eigenlijk is het aaneenschakeling van momenten, want dit weekend wordt het weer duidelijk dat Antal’s Rush Hour gegarandeerd staat voor kwaliteit. Die kwaliteit zit ‘m niet alleen in de muziek, maar in het totaalplaatje; de keuze voor locatie, catering en line up.  Zo zul je Rush Hour niet zo snel een feest zien organiseren in de Shelter zoals Kamma & Masalo later zaterdagnacht zullen doen met legend Joe Clausell op de line up. Zo’n locatie in de Amsterdam toren trekt toch niet een publiek van liefhebbers zoals zondagnacht in de Doka. Onder die liefhebbers, natuurlijk ook de nachtburgemeester, want Antal (en Mendel, die Antal uitgenodigd heeft) in de Doka is echt een hemelse combinatie.

Wat warm welkom voor de nachtburgemeester bij de eerste echte weekender die aanvoelt als wat uit kan groeien tot een terugkerend ritueel. Ja beste security, de nachtburgemeester heeft samen met herr diederich op een christelijk tijdstip de auto gepakt vanuit Tilburg om een klein jaar na de welbekende sluiting te zien of ie eindelijk weer z’n geliefde zondag terug heeft. “Tilburg?! Ooooh een zachte GGGG” Godnondeju, maakt de security ons Brabanders hier nu belachelijk? Dit zou toch een veiligere plek moeten zijn waar je je, ook als ‘neurodivers’ persoon, niet hoeft uit te leggen? Hallo, awareness team, nachtburgemeester is overprikkeld bij binnenkomst, WA GAAN JULLIE HIER AAN DOEN? Tot een dag later het besef doorklinkt dat de security bij het afplakken natuurlijk alle andere stickers op de nachtburgemeesters telefoon zag. Wat een warm bad! Die telefoon die na het eerste onwennige half uur bij binnenkomst vervolgens samen met de lange broek in het kluisje blijft voor de rest van de dag.

Hoe kan het dat de nachtburgemeester zich toch zo thuis kan voelen in een club? Hoe kan het dat plekken zoals deze nog zo hard nodig zijn om het dagelijks leven draaglijk te maken voor sommige groeperingen? Hoe kan het dat Oceanic elke keer weet te verwonderen zonder dat het voorspelbaar wordt? Hoe kan het dat 2 Brabantse jongens binnen worden gehaald als regulars (‘awareness booth on the left just as always’), terwijl 2 andere Brabantse jongens met hangen en wurgen worden binnengelaten na een kruisverhoor aan de deur? Hoe kan het dat de dansvloer het ene moment in vuur en vlam staat en het volgende moment een grote pratende bende is (NO YAPPING ON THE DANCEFLOOR!)? Hoe kan het dat de nachtburgemeester al droomde van die ene plaat van meetsysteem gedraaid door Oceanic maar op het moment supreme de plaat heel laat herkend? Hoe kan het dat de ene dj een set helemaal op EN af kan bouwen als een groot geheel terwijl de andere dj het maar voort laat kabbelen, om heel even momentum te hebben en dat weer laat schieten? Hoe kan het dat die barvrouw zoveel plezier in haar werk lijkt te hebben dat je spontaan verliefd wordt op die glimlach? Hoe kan het toch dat het hoofd van de nachtburgemeester volledig tot rust komt op de dansvloer maar tegelijkertijd ook overuren draait? Hoe kan het dat mate toch zo lekker is? Hoe kan het dat niet elke club investeert goed geluid en daarin blijft tweaken totdat het ‘perfect’ is? Hoe kan dat niet elke club doppio’tjes serveert? Hoe kan het dat de droomvrouw, van die club waar we niet meer mee gaan vergelijken, toch zo oogverblindend mooi tot haar recht kwam in die schemering van het licht en dat het zo goed was voor de nachtburgemeester (‘stiekem met je gedanst’)? Hoe kan het dat de nachtburgemeester tegenwoordig dusdanig geniet om met vrienden naar de club te gaan ipv alleen? Hoe kan het dat Brabantse jongens dan toch weer naar Amsterdam moeten om zo’n clubervaring te hebben zondagoverdag? Hoe kan het dat mensen toch zo dicht zwetend tegen elkaar aan willen staan? Hoe kan het toch dat rechtsvoor altijd weer de fijnste spot is? Hoe kan het dat meetsysteem telkens weer boven komt drijven als favoriete Nederlandstalige artiest (‘Heel even niets’)? Hoe kan het dat de dansvloer toch telkens weer therapeutisch werkt voor de nachtburgemeester?